Άλλη γενιά η δική της -Το αθέατο βάρος των γυναικών μιας άλλης εποχής (άρθρο)

γράφει η Έλενα Λεζέ


Υπάρχουν φορές που ανατρέχοντας στη ζωή των ανθρώπων που αγαπήσαμε, αντιλαμβανόμαστε ότι γνωρίζαμε μόνο ένα μέρος της πραγματικότητάς τους.

Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τις γυναίκες μιας παλαιότερης γενιάς, εκείνες που μεγάλωσαν σε ένα κοινωνικό περιβάλλον με αυστηρούς ρόλους, περιορισμένες επιλογές και βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις για τη θέση τους στην οικογένεια και την κοινωνία.

Άλλη γενιά η δική της.

Μια γενιά γυναικών που έμαθε να θεωρεί την υπομονή υποχρέωση, τη θυσία αυτονόητη και τη σιωπή πολλές φορές αναγκαία. 

Γυναίκες που ανέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της οικογενειακής φροντίδας συχνά χωρίς αναγνώριση, χωρίς ουσιαστική υποστήριξη και χωρίς τον χώρο να εκφράσουν τις προσωπικές τους ανάγκες.

Για πολλές από αυτές η προσωπική επιθυμία υποχωρούσε μπροστά στις οικογενειακές υποχρεώσεις. Η επαγγελματική και κοινωνική τους αυτονομία δεν ήταν πάντοτε δεδομένη ενώ η συναισθηματική τους επιβάρυνση παρέμενε συχνά αόρατη. 

Η αντοχή μετατράπηκε σε χαρακτηριστικό της ταυτότητάς τους και η αυτοθυσία σε μέτρο της προσφοράς τους.

Το ερώτημα δεν είναι αν αυτές οι γυναίκες υπήρξαν δυνατές. Είναι πόσο συχνά αναγκάστηκαν να είναι δυνατές ακόμη και όταν είχαν ανάγκη από στήριξη.

Είναι απαραίτητο να αναγνωρίζουμε τις κοινωνικές συνθήκες που διαμόρφωσαν τις ζωές αυτών των γυναικών. 

Η κατανόηση της προηγούμενης γενιάς δεν σημαίνει εξιδανίκευση των δυσκολιών της ούτε αποδοχή των ανισοτήτων που βίωσε.

Σήμερα παρά τις σημαντικές κοινωνικές αλλαγές, η άνιση κατανομή της φροντίδας, οι πολλαπλοί οικογενειακοί ρόλοι και η συναισθηματική εργασία εξακολουθούν να επιβαρύνουν δυσανάλογα πολλές γυναίκες.

Η αλλαγή επομένως, δεν αφορά μόνο τη νοοτροπία των ατόμων, αλλά και τις κοινωνικές δομές που εξακολουθούν να αναπαράγουν παλιές αντιλήψεις.

Η ουσιαστική πρόοδος μιας κοινωνίας δεν αποτυπώνεται μόνο στα δικαιώματα που κατοχυρώνει αλλά και στην ελευθερία που προσφέρει στους ανθρώπους να ζουν χωρίς να εγκλωβίζονται σε προκαθορισμένους ρόλους.

Ίσως η μεγαλύτερη ευθύνη της δικής μας γενιάς να είναι να μη μεταβιβάσει στις επόμενες τις ίδιες σιωπές.

Να μεγαλώσει γυναίκες που θα μπορούν να διεκδικούν, να θέτουν όρια και να ζητούν βοήθεια χωρίς ενοχές. Να διαμορφώσει οικογένειες στις οποίες η φροντίδα θα αποτελεί κοινή ευθύνη και όχι αποκλειστικό γυναικείο καθήκον.

Η σκέψη στη μητέρα μου με οδηγεί συχνά σε αυτές τις διαπιστώσεις. Κρατώ την τελευταία μας συνομιλία αλλά και την επιθυμία να είχε ζήσει με λιγότερο βάρος μέσα της.

Γιατί η δύναμη δεν πρέπει να αποτελεί αναγκαστική συνθήκη επιβίωσης. Πρέπει να συνυπάρχει με το δικαίωμα στην ξεκούραση, στη διεκδίκηση, στην προσωπική ελευθερία και στη φροντίδα.

Κάθε γενιά οφείλει να αναγνωρίζει τις δυσκολίες της προηγούμενης αλλά και να εργάζεται ώστε η επόμενη να μη χρειαστεί να τις επαναλάβει. 

Άλλη γενιά η δική της. Μεγάλωσαν μαθαίνοντας να μη μιλούν, να αντέχουν, να κρατούν μέσα τους σιωπές. Ίσως γιατί έτσι έμαθαν πως πρέπει να είναι μια μάνα, μια γυναίκα, ένας άνθρωπος.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *