γράφει η Έλενα Λεζέ
Η συνεδρίαση λογοδοσίας του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ναυπλιέων θα έπρεπε να αποτελεί μια ουσιαστική θεσμική διαδικασία δημοκρατικού ελέγχου, διαφάνειας και πολιτικής ευθύνης.
Μια διαδικασία κατά την οποία τίθενται συγκεκριμένα ερωτήματα, δίνονται σαφείς απαντήσεις και αναδεικνύονται τα ζητήματα που απασχολούν την τοπική κοινωνία.
Ωστόσο η εικόνα που προέκυψε για ακόμη μια φορά απείχε αισθητά απο αυτή την υποχρέωση.
Λογοδοσία με την ουσιαστική έννοια του όρου δεν υπήρξε. Αντίθετα κυριάρχησε για ακόμη μια φορά η γνώριμη τοξικότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Η ανταλλαγή αιχμών, οι προσωπικές αντιπαραθέσεις και η διαρκής ανακύκλωση μιας συγκρουσιακής πολιτικής πρακτικής δεν μπορούν να υποκαθιστούν τον θεσμικό διάλογο. Ούτε μπορούν να αποτελούν άλλοθι για την απουσία ουσιαστικών απαντήσεων.
Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν είναι χώρος προσωπικής πολιτικής επιβεβαίωσης ούτε πεδίο επίδειξης αντιπαραθετικής ισχύος.
Είναι το ανώτατο συλλογικό όργανο εκπροσώπησης της τοπικής κοινωνίας και η λειτουργία του οφείλει να ανταποκρίνεται στη σοβαρότητα της αποστολής του.
Η ευθύνη είναι συλλογική αλλά δεν είναι αόριστη.
Η Δημοτική Αρχή έχει την υποχρέωση να παρουσιάζει το έργο της, να απαντά με σαφήνεια και να αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών της.
Η Αντιπολίτευση έχει τον θεσμικό ρόλο να ασκεί ουσιαστικό έλεγχο, να καταθέτει τεκμηριωμένες θέσεις και να αναδεικνύει τις αδυναμίες της διοίκησης.
Αυτοί οι ρόλοι δεν είναι ανταγωνιστικοί ως προς τον θεσμό. Είναι συμπληρωματικοί ως προς τη δημοκρατική λειτουργία του.
Η διαφωνία είναι αναπόσπαστο στοιχείο της πολιτικής. Η τοξικότητα όμως δεν είναι πολιτικό επιχείρημα. Η ένταση δεν αποτελεί απόδειξη πολιτικής υπεροχής και οι προσωπικές αντιπαραθέσεις δεν συνιστούν πολιτική.
Είναι πλέον αναγκαίο να γίνει αντιληπτό ότι η αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να παραμένει εγκλωβισμένη σε μια διαρκή αναμέτρηση προσώπων και παρατάξεων, την ώρα που τα πραγματικά ζητήματα της πόλης και των δημοτικών κοινοτήτων απαιτούν απαντήσεις, σχεδιασμό και συγκεκριμένες λύσεις.
Οι δημότες δεν ενδιαφέρονται για το ποιος θα έχει την τελευταία λέξη σε μια συνεδρίαση. Ενδιαφέρονται για το τι γίνεται στον Δήμο, τι δεν γίνεται, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη και ποιο είναι το σχέδιο για την επόμενη ημέρα.
Και αυτό είναι το ουσιαστικό πολιτικό διακύβευμα.
Με δύο χρόνια να απομένουν μέχρι τις επόμενες δημοτικές εκλογές δεν ξέρουμε αν υπάρχει ακόμη χρόνος ώστε κάθε πλευρά να αποδείξει στην πράξη τη θέση, τη συνέπεια και την πολιτική της αντίληψη.
Όχι μέσα απο διακηρύξεις και αντιπαραθέσεις αλλά μέσα απο συγκεκριμένες πράξεις, θεσμική συμπεριφορά και αποτελέσματα.
Η πολιτική αξιοπιστία δεν οικοδομείται με την ένταση. Οικοδομείται με επιχειρήματα, διαφάνεια, λογοδοσία και έργο.
Η Αυτοδιοίκηση δεν έχει ανάγκη από έναν ακόμη κύκλο αλληλοκατηγοριών. Έχει ανάγκη απο μια αυτοδιοίκηση που αντιλαμβάνεται το βάρος της ευθύνης της και απο ένα Δημοτικό Συμβούλιο που λειτουργεί με θεσμική σοβαρότητα.
Η λογοδοσία δεν είναι μια συνεδρίαση που απλώς πρέπει να πραγματοποιηθεί. Είναι μια υποχρέωση που πρέπει να εκπληρωθεί.
Ο πολιτικός πολιτισμός δεν αποδεικνύεται στις εύκολες στιγμές αλλά στον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τη διαφωνία, ασκούμε την εξουσία και σεβόμαστε τους θεσμούς.
Μια συνεδρίαση λογοδοσίας δεν κρίνεται απο το αν ολοκληρώθηκε αλλά απο το αν οι πολίτες έλαβαν τις απαντήσεις που δικαιούνται. Και σε αυτό το ζητούμενο η σημερινή εικόνα αφήνει πολλά ερωτήματα και απογοήτευση.
Και όσο αυτό δεν γίνεται κατανοητό, η λογοδοσία θα παραμένει μια λέξη χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο.
