Γράφει η Έλενα Λεζέ
Η Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων δεν είναι απλώς μια ημέρα αφιερωμένη στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.
Είναι μια αφορμή να κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά γύρω μας και να αναρωτηθούμε πως στεκόμαστε απέναντι στους ανθρώπους που μεγάλωσαν πριν απο εμάς.
Σήμερα νιώθω συγκίνηση. Ίσως γιατί όσο περνούν τα χρόνια καταλαβαίνουμε διαφορετικά την έννοια της απώλειας. Βλέπουμε ανθρώπους που κάποτε ήταν γεμάτοι δύναμη να μεγαλώνουν, να δυσκολεύονται, να χρειάζονται περισσότερη φροντίδα. Και κάποιοι απο αυτούς σιγά σιγά φεύγουν απο τη ζωή μας.
Και τότε μένουν οι αναμνήσεις.
Μένει μια φωνή που θυμόμαστε. Ένα βλέμμα. Μια συμβουλή. Ένα σπίτι που κάποτε ήταν γεμάτο ζωή και σήμερα μοιάζει πιο ήσυχο.
Μένουν οι άνθρωποι που μας μεγάλωσαν, μας φρόντισαν, εργάστηκαν, θυσιάστηκαν και δημιούργησαν τις οικογένειες και την κοινωνία μέσα στην οποία μεγαλώσαμε εμείς.
Όμως η τρίτη ηλικία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο μέσα από τη συγκίνηση ή τη νοσταλγία.
Οι ηλικιωμένοι είναι άνθρωποι με δικαιώματα, ανάγκες, επιθυμίες, εμπειρίες και αξιοπρέπεια.
Έχουν ανάγκη απο κοινωνική συμμετοχή, ανθρώπινη επαφή, πρόσβαση στην υγεία, ασφάλεια και πάνω απ’ όλα την αίσθηση ότι εξακολουθούν να έχουν θέση μέσα στην κοινωνία.
Η μοναξιά είναι ίσως μία από τις πιο σκληρές μορφές αποκλεισμού. Ένας άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται ανάμεσα σε πολλούς και παρ’ όλα αυτά να αισθάνεται μόνος.
Μια επίσκεψη, ένα τηλεφώνημα, λίγη συζήτηση, μια βόλτα μπορούν να αποκτήσουν τεράστια σημασία για κάποιον που περνά πολλές ώρες χωρίς ανθρώπινη επαφή.
Και υπάρχει κάτι ακόμη που συχνά ξεχνάμε κάποτε θα μεγαλώσουμε κι εμείς.
Ο χρόνος δεν κάνει εξαιρέσεις.
Σήμερα κοιτάζουμε τους μεγαλύτερους και αύριο μπορεί να είμαστε εμείς εκείνοι που θα χρειαζόμαστε ένα χέρι, μια κουβέντα, λίγη υπομονή.
Γι’ αυτό η φροντίδα των ηλικιωμένων δεν είναι μόνο οικογενειακή υπόθεση. Είναι υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας.
Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που μεγάλωσαν αποτελεί καθρέφτη του πολιτισμού μας.
Ας μην περιμένουμε μια παγκόσμια ημέρα για να τους θυμηθούμε.Ας τους επισκεπτόμαστε. Ας τους ακούμε. Ας τους δίνουμε χώρο να μιλούν για τη ζωή τους. Ας τους ρωτάμε τι χρειάζονται και όχι μόνο τι μπορούν ακόμη να κάνουν.
Γιατί πίσω απο κάθε ηλικιωμένο άνθρωπο υπάρχει μια ολόκληρη διαδρομή ζωής.Και πίσω απο κάθε άνθρωπο που φεύγει υπάρχει μια ιστορία.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό να μην μετράμε τους ανθρώπους απο την ηλικία τους αλλά απο όσα έζησαν όσα πρόσφεραν και όσα συνεχίζουν να σημαίνουν για τους άλλους.
Ο χρόνος μεγαλώνει τους ανθρώπους. Η αγάπη όμως δεν έχει ηλικία.
