Γράφει η Έλενα Λεζέ
Η ανακοίνωση του Δημάρχου Ναυπλιέων για τις δαπάνες των αδέσποτων ζώων έχει ένα βασικό πρόβλημα. Εμφανίζεται ως πράξη διαφάνειας αλλά στην πραγματικότητα αφήνει περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά.
Τα ποσά είναι συγκεκριμένα. 603.648 ευρώ απο το 2024 έως τις 17 Ιουλίου 2026 σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η Δημοτική Αρχή.
Τροφές, φάρμακα, φιλοξενία, περισυλλογή και κτηνιατρική φροντίδα.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η διαχείριση των αδέσποτων απαιτεί χρήματα. Ούτε ότι η φροντίδα των ζώων είναι υποχρέωση της αυτοδιοίκησης.
Όταν όμως μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ δημοσίου χρήματος το ζητούμενο δεν είναι να ακουστεί ένας μεγάλος αριθμός. Το ζητούμενο είναι να μπορεί να εξηγηθεί κάθε ευρώ.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Ο Δήμαρχος αναφέρει ότι ο συνεργαζόμενος κτηνίατρος τον ενημέρωσε πως είχε ήδη τιμολογήσει το ποσό που αντιστοιχούσε στο 2026 και πως σύμφωνα με τον ίδιο είχε χρησιμοποιηθεί και το οικονομικό αντικείμενο του 2027.
Μόνο που αμέσως μετά ο ίδιος ο Δήμαρχος διευκρινίζει ότι αυτή η πληροφορία πρέπει να ελεγχθεί και να επιβεβαιωθεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Αυτό σημαίνει κάτι πολύ απλό δεν έχουμε ακόμη πόρισμα. Έχουμε έναν ισχυρισμό που ζητείται να ελεγχθεί.
Κι όμως η ανακοίνωση έχει ήδη δημιουργήσει το πολιτικό αφήγημα.
Μιλά για εξάντληση χρημάτων, για σοβαρό ζήτημα, για αναστολή του προγράμματος και για την ανάγκη να αποδοθούν ευθύνες εφόσον προκύψουν.
Όλα αυτά είναι σοβαρά. Αλλά η πραγματική διαφάνεια δεν αρχίζει από το επικοινωνιακό συμπέρασμα. Αρχίζει από τα στοιχεία.
Πόσες περισυλλογές έγιναν;
Πόσες στειρώσεις;
Πόσοι εμβολιασμοί;
Πόσα ζώα καταγράφηκαν;
Πόσες κτηνιατρικές πράξεις πραγματοποιήθηκαν;
Ποιος έδωσε τις εντολές;
Ποιος τις ενέκρινε;
Ποιος παρέλαβε τις υπηρεσίες;
Ποιος παρακολουθούσε την εκτέλεση των συμβάσεων;
Και κυρίως πότε διαπιστώθηκε ότι το οικονομικό αντικείμενο εξαντλείται;
Γιατί αν πράγματι ένα πρόγραμμα που είχε σχεδιαστεί να καλύψει ανάγκες μέχρι το 2027 έφτασε να μην έχει διαθέσιμο αντικείμενο ήδη απο το 2026, τότε υπάρχει ένα αυτονόητο ζήτημα διοικητικής παρακολούθησης.
Δεν αρκεί να λέμε σήμερα ότι «είχαμε εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που διαχειρίζονταν τον τομέα».
Η εμπιστοσύνη είναι προσωπική σχέση. Η διοίκηση ενός Δήμου όμως είναι θεσμική διαδικασία.
Οι συμβάσεις παρακολουθούνται. Οι πιστώσεις παρακολουθούνται. Οι εντολές καταγράφονται. Οι υπηρεσίες παραλαμβάνονται. Οι δαπάνες ελέγχονται.
Και αυτό δεν γίνεται εκ των υστέρων όταν έχει δημιουργηθεί πρόβλημα.
Εδώ βρίσκεται και η ουσία της πολιτικής ευθύνης.
Ο Δήμαρχος σωστά ζητά έλεγχο. Αλλά ο δημότης έχει δικαίωμα να ρωτήσει και κάτι ακόμη.
Γιατί χρειάστηκε να φτάσουμε μέχρι εδώ για να γίνει ο έλεγχος;
Η ανακοίνωση αναφέρει ότι ζητείται πλήρης διοικητικός και οικονομικός έλεγχος από το 2024 έως σήμερα. Πολύ καλά.
Αυτός ο έλεγχος πρέπει να γίνει. Και πρέπει να γίνει με τρόπο που να μην αφήνει χώρο ούτε για συγκάλυψη ούτε για πολιτική εκμετάλλευση.
Γιατί υπάρχει και ένας ακόμη κίνδυνος.
Να χρησιμοποιηθεί ένα πραγματικά σοβαρό ζήτημα για να μετατραπεί η δημόσια συζήτηση σε ένα επικοινωνιακό παιχνίδι ευθυνών.
Τα αδέσποτα δεν είναι πολιτικό σκηνικό.
Δεν είναι ούτε αριθμοί σε έναν προϋπολογισμό ούτε εργαλείο αντιπαράθεσης.
Είναι ζώα που χρειάζονται φροντίδα και ένας δημόσιος μηχανισμός που πρέπει να λειτουργεί αποτελεσματικά.
Και οι πολίτες δεν χρειάζονται ούτε μεγάλες δηλώσεις ούτε εύκολους ενόχους.
Χρειάζονται αποδείξεις.
Αν τα 603.648 ευρώ δαπανήθηκαν νόμιμα σύμφωνα με τις συμβάσεις και για τις υπηρεσίες που πράγματι παρασχέθηκαν αυτό πρέπει να αποδειχθεί.
Αν υπάρχουν παραλείψεις, κακή παρακολούθηση ή ευθύνες επίσης πρέπει να αποδειχθούν.
Η πραγματική διαφάνεια δεν είναι να ανακοινώνεις ότι θα ψάξεις.Είναι να παρουσιάζεις τι βρήκες όταν τελειώσει ο έλεγχος.
Μέχρι τότε τα 603.648 ευρώ είναι ένας μεγάλος αριθμός και η ανακοίνωση του Δημάρχου είναι κυρίως η έναρξη μιας διαδικασίας και όχι η απάντηση.
Γιατί τελικά η πραγματική λογοδοσία δεν είναι η ανακοίνωση ότι θα αναζητηθεί η αλήθεια.
