Γράφει η Έλενα Λεζέ
Η διάγνωση του καρκίνου ανατρέπει τη ζωή ενός ανθρώπου. Δεν αφορά μόνο την υγεία αλλά συχνά την εργασία, το εισόδημα και την οικονομική ισορροπία ολόκληρης της οικογένειας.
Όταν η εργασία διακόπτεται ή περιορίζεται οι ανάγκες δεν σταματούν. Αντίθετα αυξάνονται. Θεραπείες, εξετάσεις, μετακινήσεις, πιθανή διαμονή μακριά από τον τόπο κατοικίας και η ανάγκη συνοδού δημιουργούν ένα βάρος που δεν αποτυπώνεται πάντα στο κόστος της ιατρικής περίθαλψης.
Την ίδια στιγμή ο ασθενής βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα σύνθετο διοικητικό σύστημα για την πιστοποίηση της αναπηρίας και τη χορήγηση των προβλεπόμενων παροχών.
Οι κανόνες και οι έλεγχοι είναι αναγκαίοι. Όμως ένα σύστημα κοινωνικής προστασίας κρίνεται και από την ταχύτητα με την οποία ανταποκρίνεται σε μια έκτακτη ανάγκη.
Για έναν άνθρωπο χωρίς δυνατότητα εργασίας η περίοδος μέχρι την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα δύσκολη.
Δεν πρόκειται απλώς για μια γραφειοκρατική εκκρεμότητα αλλά για πραγματικές συνέπειες στην καθημερινή ζωή.
Το ίδιο ισχύει και για τη δημόσια υγεία.
Η τυπική κάλυψη μιας υπηρεσίας δεν αρκεί όταν η πρόσβαση σε αυτήν συνοδεύεται από μεγάλες αναμονές ή απαιτεί συνεχείς μετακινήσεις.
Όταν η οικονομική δυνατότητα είναι αυτή που καθορίζει ποιος θα εξασφαλίσει ταχύτερη πρόσβαση στον ιδιωτικό τομέα, τότε η κοινωνική ανισότητα περνά και στον χώρο της υγείας.
Γι’ αυτό χρειάζεται μια πιο ολοκληρωμένη πολιτική προσέγγιση. Ταχύτερες διαδικασίες, αποτελεσματική οικονομική στήριξη κατά την περίοδο αδυναμίας εργασίας, κάλυψη του κόστους μετακίνησης και διαμονής όπου απαιτείται, ενίσχυση των δημόσιων δομών και στήριξη των οικογενειών που αναλαμβάνουν τη φροντίδα.
Δεν αρκεί να υπάρχει ένα πλαίσιο προστασίας στα χαρτιά. Πρέπει να λειτουργεί στην πράξη, την κατάλληλη στιγμή και με τρόπο που να ανταποκρίνεται στις πραγματικές συνθήκες της ζωής ενός ασθενούς.
Η αντιμετώπιση του καρκίνου είναι πρωτίστως ζήτημα υγείας. Όταν όμως η ασθένεια οδηγεί σε απώλεια εισοδήματος και αυξημένες ανάγκες γίνεται και ζήτημα κοινωνικής πολιτικής.
Εκεί βρίσκεται και η πολιτική ευθύνη. Να μην αφήνεται ο πολίτης να σηκώνει μόνος του το βάρος που μπορεί να ανατρέψει ολόκληρη τη ζωή του.
Η πολιτική ευθύνη δεν εξαντλείται στην ψήφιση ενός νόμου ή στην ανακοίνωση μιας παροχής.
Κρίνεται στην πράξη στο πόσο γρήγορα φτάνει η βοήθεια, στο αν είναι επαρκής και στο αν το σύστημα λειτουργεί όταν ο πολίτης βρίσκεται στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του.
Η αξιοπρεπής φροντίδα δεν τελειώνει στη θεραπεία. Περιλαμβάνει και τη δυνατότητα του ανθρώπου να συνεχίσει να ζει με ασφάλεια και αξιοπρέπεια όσο προσπαθεί να επιστρέψει στην κανονικότητα.
Ο καρκίνος είναι ήδη μια δύσκολη μάχη.
Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε σε αυτήν και τη μάχη με τη γραφειοκρατία, την οικονομική ανασφάλεια και την αναμονή.
