Γράφει η Έλενα Λεζέ
Η πρόσφατη πρόσκληση του Δημάρχου Ναυπλιέων προς τους δημότες να επικοινωνούν μαζί του μέσω Messenger παρουσιάζεται ως μια προσπάθεια άμεσης επαφής με την κοινωνία.
Καλοδεχούμενη ασφαλώς κάθε πρωτοβουλία που διευκολύνει τον πολίτη να μιλήσει στη δημοτική αρχή.
Υπάρχει όμως ένα πολιτικό ερώτημα που δεν μπορεί να παρακαμφθεί:
Γιατί τώρα;
Έχουμε μια δημοτική αρχή που βρίσκεται ήδη στο τρίτο έτος της θητείας της δεν βρίσκεται πλέον στο στάδιο της προσαρμογής. Έχει διοικήσει, έχει αποφασίσει και έχει κριθεί σε σημαντικό βαθμό από την καθημερινότητα των πολιτών.
Επομένως πώς προκύπτει η ανάγκη για έναν νέο δίαυλο επικοινωνίας;
Το ζήτημα παραμένει πολιτικό.
Πόσο ανοιχτή υπήρξε μέχρι σήμερα η διοίκηση απέναντι στην κοινωνία;
Το Messenger μπορεί να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο. Δεν είναι όμως πολιτική συμμετοχή.
Ο δημότης δεν ζητά απλώς να έχει τη δυνατότητα να στείλει ένα μήνυμα στον Δήμαρχο. Θέλει να γνωρίζει ότι η διοίκηση καταγράφει τα προβλήματα, απαντά στα αιτήματα και αναλαμβάνει την ευθύνη για τις αποφάσεις της.
Αυτό είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο της λογοδοσίας.
Γιατί διαφορετικά δημιουργείται μια επικίνδυνη αντιστροφή.
Η σημερινή δημοτική αρχή έχει πλέον αρκετό χρόνο πίσω της ώστε να αξιολογηθεί χωρίς εκπτώσεις.
Δεν μπορεί κάθε δυσλειτουργία να αποδίδεται στο παρελθόν.
Δεν μπορεί κάθε καθυστέρηση να δικαιολογείται απο τις δυσκολίες.
Κάποια στιγμή η πολιτική ευθύνη περνά αποκλειστικά σε εκείνον που διοικεί.
Και αυτή η στιγμή έχει έρθει.
Γι’ αυτό προκύπτουν ερωτήματα.
Πόσο αποτελεσματικός υπήρξε μέχρι σήμερα ο διάλογος της δημοτικής αρχής με την κοινωνία;
Πόσο εύκολα μπορούσε ο πολίτης να διαφωνήσει και να εισακουστεί;
Πόσες προτάσεις της κοινωνίας μετατράπηκαν σε συγκεκριμένες πολιτικές;
Είναι αυτονόητα ερωτήματα μιας κοινωνίας που θέλει να γνωρίζει πως διοικείται ο τόπος της.
Υπάρχει όμως μια ακόμη διάσταση.
Το να ακούει ένας Δήμαρχος τους πολίτες που συμφωνούν μαζί του είναι εύκολο.
Η πραγματική πολιτική δοκιμασία αρχίζει όταν απέναντί του βρίσκεται ένας δημότης που διαφωνεί.
Όταν ασκεί κριτική.
Όταν ζητά εξηγήσεις.
Όταν επιμένει σε ένα πρόβλημα που η διοίκηση δεν έχει επιλύσει.
Εκεί φαίνεται αν υπάρχει πραγματικός διάλογος ή απλώς επικοινωνία.
Και η κριτική δεν αποτελεί απειλή για μια δημοκρατική διοίκηση. Είναι απαραίτητο στοιχείο ελέγχου της.
Και όταν δεν υπάρχει επικοινωνία ούτε μέσα στη διοίκηση;
Ακόμη πιο σοβαρό είναι το ζήτημα όταν ακούγονται απο το εσωτερικό της ίδιας της δημοτικής παράταξης επισημάνσεις για ελλείμματα στην ουσιαστική επικοινωνία.
Και αυτό είναι ζήτημα που απαιτεί πολιτική απάντηση όχι επικοινωνιακή διαχείριση.
Η πόλη δεν έχει ανάγκη απο έναν Δήμαρχο που απλώς δηλώνει διαθέσιμος να απαντήσει σε μηνύματα.
Χρειάζεται μια δημοτική αρχή που να βρίσκεται σε διαρκή επαφή με την πραγματικότητα.
Να γνωρίζει τα προβλήματα των γειτονιών και των δημοτικών κοινοτήτων.
Να αξιοποιεί τους θεσμικούς μηχανισμούς συμμετοχής.
Να ενημερώνει με διαφάνεια.
Να απαντά τεκμηριωμένα.
Και όταν κάνει λάθος να το αναγνωρίζει.
Αυτό δεν είναι υπερβολική απαίτηση.Είναι το ελάχιστο που οφείλει η διοίκηση στους πολίτες.
Επομένως η πρόσκληση για επικοινωνία μέσω Messenger μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη εφόσον δεν περιοριστεί στην επικοινωνιακή της διάσταση.
Η κοινωνία θα την αξιολογήσει από το αποτέλεσμα.Απο το αν οι πολίτες θα βρίσκουν πραγματικά ανταπόκριση.
Απο το αν τα αιτήματα θα οδηγούν σε λύσεις.
Απο το αν η κριτική θα αντιμετωπίζεται με θεσμικό σεβασμό.
Και κυρίως από το αν η δημοτική αρχή θα επιλέξει έναν μόνιμο ανοιχτό και ουσιαστικό διάλογο με την κοινωνία.
Γιατί μετά απο τρία χρόνια διοίκησης το ερώτημα δεν είναι αν οι δημότες μπορούν να στείλουν μήνυμα στον Δήμαρχο.
Το ερώτημα είναι γιατί χρειάστηκε να τους ζητηθεί τώρα να το κάνουν.
Η απάντηση δεν θα κριθεί στα κοινωνικά δίκτυα.
Θα κριθεί στην πόλη.
