Γράφει η Έλενα Λεζέ
Υπάρχουν στιγμές που στην πολιτική δεν είναι μόνο οι λέξεις που έχουν σημασία. Είναι οι παύσεις, η χροιά της φωνής, ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείται να αποδοθεί μια εξήγηση ή να αναληφθεί μια ευθύνη. Αυτά πολλές φορές αποκαλύπτουν περισσότερα από έναν προσεκτικά διατυπωμένο λόγο.
Ακούγοντας τη σημερινή συνέντευξη του Δημάρχου Ναυπλιέων, δεν στάθηκα μόνο στις απαντήσεις του. Στάθηκα στον τρόπο που μίλησε. Αναρωτήθηκα αν η ευθύνη που δήλωσε ότι του αναλογεί είναι πράγματι εκείνη που αντιστοιχεί στα γεγονότα ή αν πρόκειται για μια πολιτική διαχείριση μιας δύσκολης πραγματικότητας.
Δεν μπορώ να γνωρίζω αν πραγματικά πιστεύει ότι το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί είναι αυτό που αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Αυτό είναι κάτι που μόνο ο ίδιος γνωρίζει. Ωστόσο, ως πολίτης, δεν μπορώ να αγνοήσω ότι αρκετές από τις διαβεβαιώσεις που έχουν δοθεί στο παρελθόν δεν επιβεβαιώθηκαν στην πράξη.
Δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει κανείς τι πραγματικά πιστεύει ένας πολιτικός για το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί. Εκείνο που μπορεί να αξιολογήσει η κοινωνία είναι η συνέπεια ανάμεσα στις δεσμεύσεις, στις πράξεις και στα αποτελέσματα.
Η πολιτική ευθύνη δεν είναι μια έννοια που ενεργοποιείται μόνο όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν. Είναι μια διαρκής υποχρέωση απέναντι στους πολίτες. Δεν μετριέται με τις δηλώσεις ούτε με τις δημόσιες εμφανίσεις. Μετριέται από τη συνέπεια ανάμεσα στις δεσμεύσεις και στο αποτέλεσμα.
Οι πολίτες έχουν ακούσει πολλές διαβεβαιώσεις. Υποσχέσεις που γεννούσαν προσδοκίες, εξαγγελίες που δημιουργούσαν την αίσθηση ότι τα προβλήματα θα αντιμετωπιστούν. Όταν όμως αρκετές από αυτές δεν επιβεβαιώνονται στην πράξη, η δυσπιστία είναι φυσική συνέπεια της απόστασης ανάμεσα στον πολιτικό λόγο και στην πραγματικότητα.
Η εμπιστοσύνη είναι το πολυτιμότερο πολιτικό κεφάλαιο. Και αυτό το κεφάλαιο δεν ανανεώνεται με επικοινωνιακές και με καλοδιατυπωμένες συνεντεύξεις. Ανανεώνεται όταν ο πολίτης βλέπει έργο, συνέπεια, λογοδοσία και το θάρρος της πλήρους ανάληψης ευθύνης ακόμη κι όταν αυτή είναι πολιτικά επώδυνη.
Στην πολιτική, η επικοινωνία έχει τη δική της βαρύτητα. Όμως η ουσία δεν βρίσκεται στον τρόπο που παρουσιάζεται μια απόφαση αλλά στο αν οι εξηγήσεις πείθουν την κοινωνία.
Στο τέλος της ημέρας οι πολίτες δεν θα θυμούνται τον τόνο μιας συνέντευξης. Θα θυμούνται αν οι υποσχέσεις έγιναν πράξη, αν τα προβλήματα λύθηκαν και αν όσοι διοικούν στάθηκαν πραγματικά στο ύψος της ευθύνης που οι ίδιοι ζήτησαν να αναλάβουν. Η πολιτική δεν κρίνεται από την εικόνα της στιγμής αλλά από το αποτύπωμα που αφήνει στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
