Γράφει η Έλενα Λεζέ
Η δημοκρατία δίνει σε όλους το δικαίωμα να διεκδικήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Δεν διαγράφει όμως το παρελθόν κανενός. Η πολιτική δεν ξεκινά από το μηδέν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Οι πολίτες θυμούνται, συγκρίνουν και τελικά κρίνουν.
Όποιος άσκησε εξουσία έχει ήδη καταθέσει το πραγματικό του πρόγραμμα. Όχι μέσα από προεκλογικές εξαγγελίες, αλλά μέσα από τις αποφάσεις που πήρε, τις προτεραιότητες που έθεσε, τις ευκαιρίες που αξιοποίησε ή άφησε να χαθούν και τα αποτελέσματα που παρέδωσε. Εκεί βρίσκεται η πραγματική αξιολόγηση κάθε πολιτικής διαδρομής.
Η μεγαλύτερη παθογένεια της δημόσιας ζωής είναι η πεποίθηση ότι η πολιτική εξουσία αποτελεί προσωπικό δικαίωμα. Ότι αρκεί μια αλλαγή συνθημάτων, μια καλύτερη επικοινωνιακή εικόνα ή μια νέα προεκλογική εκστρατεία για να ξεχαστούν οι ευθύνες του χθες. Όμως η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν ανακυκλώνεται. Κερδίζεται με έργο και χάνεται όταν το έργο δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας.
Η Χώρα και η Τοπική Αυτοδιοίκηση πλήρωσαν ακριβά τη λογική της πολιτικής ανακύκλωσης. Τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες αντιλήψεις και οι ίδιες πρακτικές αναπαράγουν τα ίδια αδιέξοδα. Η στασιμότητα δεν είναι αποτέλεσμα έλλειψης δυνατοτήτων. Είναι αποτέλεσμα έλλειψης πολιτικής βούλησης, λογοδοσίας και πραγματικής διάθεσης για αλλαγή.
Οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από διαχειριστές της παρακμής ούτε από επαναλαμβανόμενες υποσχέσεις. Έχουν ανάγκη από ανθρώπους που θα αναλάβουν ευθύνη, θα συγκρουστούν με κατεστημένες νοοτροπίες και θα υπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον με διαφάνεια, αξιοκρατία και σχέδιο.
Η πολιτική δεν είναι επάγγελμα. Είναι αποστολή. Και όποιος απέτυχε να ανταποκριθεί σε αυτήν, δεν μπορεί να ζητά να κριθεί ξανά σαν να μην προηγήθηκε τίποτα. Η δημοκρατία σέβεται το δικαίωμα κάθε υποψηφιότητας. Ταυτόχρονα, όμως, απαιτεί σεβασμό στη νοημοσύνη και στη μνήμη των πολιτών.
Δεν υπάρχουν ισόβιοι σωτήρες. Δεν υπάρχουν αναντικατάστατοι. Κανένα αξίωμα δεν ανήκει σε κανέναν. Η εξουσία είναι προσωρινή και η λαϊκή ετυμηγορία είναι οριστική ως προς την αποτίμηση κάθε θητείας.
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από μια καλύτερη εκδοχή του χθες. Έχει ανάγκη από ένα νέο πολιτικό ήθος. Από ανθρώπους που θα κρίνονται καθημερινά για όσα κάνουν και όχι για όσα υπόσχονται. Από πολιτικές που παράγουν αποτέλεσμα και όχι εντυπώσεις.
Η πολιτική δεν προσφέρει συγχωροχάρτια. Προσφέρει μία ευκαιρία να υπηρετήσεις τον τόπο και μια κρίση από τους πολίτες. Η πρώτη είναι τιμή. Η δεύτερη είναι ευθύνη. Και η ευθύνη δεν παραγράφεται.
Όταν μια κοινωνία επιμένει να ανακυκλώνει τις ίδιες επιλογές, δεν αλλάζει πορεία απλώς παρατείνει τα προβλήματά της. Η πραγματική αλλαγή αρχίζει όταν οι πολίτες απαιτούν λογοδοσία, επιβραβεύουν τη συνέπεια και επιλέγουν το μέλλον αντί για την επιστροφή στο παρελθόν.
Γιατί στην πολιτική οι δεύτερες ευκαιρίες δεν είναι δικαίωμα των πολιτικών. Είναι δικαίωμα της κοινωνίας να επιλέγει κάτι καλύτερο.
