Γράφει η Έλενα Λεζέ
Η τοπική αυτοδιοίκηση υπάρχει για να οργανώνει το μέλλον μιας πόλης να παράγει μετρήσιμο αποτέλεσμα και να δημιουργεί συνθήκες προόδου που γίνονται ορατές στην κοινωνία
Με αυτό το κριτήριο οφείλει να αξιολογείται κάθε διοίκηση.
Και με το ίδιο κριτήριο τίθεται σήμερα ένα πολιτικό ερώτημα.
Παράγεται το αποτέλεσμα που αντιστοιχεί στις δυνατότητες και στις προσδοκίες της πόλης;
Το ερώτημα δεν αφορά την καθημερινή λειτουργία των υπηρεσιών ούτε αμφισβητεί τις δυσκολίες που συνοδεύουν τη διοίκηση ενός δήμου.
Αφορά το αν υπάρχει ένα σαφές πολιτικό σχέδιο που μεταφράζεται σε ορατή αλλαγή.
Γιατί οι πόλεις δεν αξιολογούνται από την πρόθεση να αλλάξουν.
Αξιολογούνται από το αν αλλάζουν.
Το Ναύπλιο διαθέτει τουριστική δυναμική και ισχυρή αναγνωρισιμότητα. Αυτά όμως δεν αποτελούν απο μόνα τους πολιτική επιτυχία.
Αποτελούν παρακαταθήκη.
Και κάθε διοίκηση κρίνεται από το αν αξιοποίησε αυτή την παρακαταθήκη ώστε να δημιουργήσει ένα νέο στάδιο ανάπτυξης.
Η πολιτική λογοδοσία απαιτεί απαντήσεις.
Ποιο είναι το νέο αναπτυξιακό αποτύπωμα της περιόδου της σημερινής διοίκησης;
Ποια έργα σχεδιάστηκαν και υλοποιήθηκαν με πρωτοβουλία της σημερινής διοίκησης;
Ποια είναι η αλλαγή που αναγνωρίζει ο πολίτης στην καθημερινότητά του;
Διότι υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στη συνέχιση όσων βρέθηκαν και στη δημιουργία όσων θα μείνουν.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η διοίκηση ενός δήμου έχει συνέχεια.
Ωστόσο η πολιτική νομιμοποίηση κάθε περιόδου εξουσίας δεν προκύπτει από τη διαχείριση της συνέχειας.
Προκύπτει από την ικανότητα να προσθέτει αξία.
Και όταν ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας δυσκολεύεται να διακρίνει το νέο πολιτικό και αναπτυξιακό αποτύπωμα μιας περιόδου διοίκησης τότε η κριτική είναι αναπόφευκτη .
Γιατί οι πόλεις δεν προχωρούν από μόνες τους.
Προχωρούν όταν υπάρχει διοίκηση που επιλέγει να κρίνεται από το αποτέλεσμα.
Γιατί η μεγαλύτερη πολιτική ήττα δεν είναι να μην πετύχεις όλα όσα υποσχέθηκες.
Είναι να περάσει ο χρόνος και η πόλη να μην μπορεί να ξεχωρίσει τι ακριβώς άλλαξε.
Η πολιτική κριτική δεν έχει ως σκοπό τη μηδενιστική αντιπαράθεση ούτε την αναπαραγωγή της δυσαρέσκειας. Ο ρόλος της είναι να λειτουργεί ως αφύπνιση απέναντι σε μια πραγματικότητα που πολλές φορές επιχειρείται να παρουσιαστεί ως επαρκής μόνο και μόνο επειδή έχει γίνει οικεία.
