Μη ξεθαρρεύουμε επειδή βλέπουμε εκρηκτικές ημερήσιες ανόδους στις αγορές μετά από τεράστια πίεση το προηγούμενο διάστημα.
Οι αγορές δεν έχουν προεξοφλήσει ακόμη το χειρότερο σενάριο ενώ σε υψηλότατα επίπεδα βρίσκεται η αβεβαιότητα και άρα η μεταβλητότητα.
Ακριβής χρονικός ορίζοντας εξόδου ακόμη δεν υπάρχει ενώ δεν είναι απίθανο να έχουμε λήξη συναγερμού και μετά από λίγους μήνες επανάληψη του φαινομένου (τα τελευταία νέα από τη Κίνα είναι μάλλον ανησυχητικά).
Κατά την άποψή μου το διάγραμμα δεν θα είναι V αλλά VV ή VVV με κάθε φορά χαμηλότερό σημείο καθόδου από τη προηγούμενη. Ομοίως, η άνοδος από το τελικό σημείο καθόδου-πτώσης δε θα είναι εκρηκτική και γρήγορη αλλά αργή σε διάστημα τουλάχιστον 2 ετών-3 ετών τουλάχιστον έως ότου δούμε τα παλιά επίπεδα.
Η ύφεση και η ζημιά δε μπορεί ακόμη να μετρηθεί ούτε σε διάρκεια ούτε σε μέγεθος και πιθανότατα τα μπαζούκας των κεντρικών τραπεζών , τα νέα ευρωπαϊκά σχέδια Μάρσαλ και οι εκλογές τον Οκτώβρη στην άλλη άκρη του Ατλαντικού μόνο θα καθυστερήσουν τη κατάρρευση-πρωτόγνωρη ύφεση.
Η παγκόσμια οικονομία και οι αγορές βρίσκονται σε τέτοιο οριακό σημείο που οι νέες εκδόσεις χρέους και τα χρήματα από τα ελικόπτερα λίγα πράγματα μπορούν να κάνουν.
Αν συνυπολογίσουμε πως λόγω του βιολογικού πολέμου-πανδημίας προσφορά και ζήτηση θα είναι σε προ κρίσης επίπεδα μετά από 1,5-2 χρόνια και πως κατά πάσα πιθανότητα θα έχουμε ολικές αναδιατάξεις στη παγκόσμια οικονομία (με κλάδους να καταρρέουν πλήρως, διασώσεις και άλλους κλάδους με εξαιρετικές προοπτικές) πολλά βιβλία οικονομικών θα πρέπει να ξαναγραφτούν από την αρχή ενώ θα απαιτηθούν κρίσιμες παγκόσμιες πολιτικές αποφάσεις.
Η ανησυχία μου έγκειται στο γεγονός πως η εσωστρέφεια που παρατηρείται στις μεγάλες οικονομίες, εντεινόμενη λόγω της κρίσης, θα απελευθερώσει οπισθοδρομικές δυνάμεις. Δυνάμεις οι οποίες θα επιχειρήσουν να περάσουν στον απλό πολίτη το μοντέλο της ελεύθερης αγοράς και της δημοκρατίας ως μη παραγωγικό-λειτουργικό. Θα διατυμπανίζουν προς κάθε κατεύθυνση πως η αγορά και η Δημοκρατία δε λειτουργεί πλέον ως μηχανισμός παραγωγής πλούτου και ευημερίας για τον άνθρωπο. Η λύση κατά την άποψή τους θα είναι πάλι οι κρατικοποιήσεις, οι περιορισμοί και ο αυταρχισμός στη λήψη αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα.
Όλα αυτά βέβαια έως ότου έλθει ο λογαριασμός.
Τότε θα είναι απόλυτα αναγκαία μια επανεκκίνηση.
Επανεκκίνηση όμως θα έχουμε έτσι κι αλλιώς όταν ανακαλύψουμε πως ο πακτωλός ”πέτσινου” νομίσματος-χαρτιού δεν έχει αποτέλεσμα.
Οριακά και πολύ δύσκολα τα πράγματα για την επόμενη διετία.
Πραγματικά ζούμε ιστορικές στιγμές.
