γράφει η Έλενα Λεζέ
Στον τομέα της καθαριότητας έχουμε ασκήσει όλοι λίγο ή πολύ κριτική. Έχουμε διαμαρτυρηθεί για τους κάδους, τα απορρίμματα, τις καθυστερήσεις, την εικόνα των δρόμων.
Και πολλές φορές η κριτική μας μπορεί να είναι δικαιολογημένη. Υπάρχει και μια πλευρά που συχνά ξεχνάμε, οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω απο αυτή την υπηρεσία.
Οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα, εκείνοι που καθημερινά κάτω απο διαφορετικές και συχνά δύσκολες συνθήκες προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους.
Στη δική μας περιοχή η αποκομιδή των απορριμμάτων γίνεται κάθε Τρίτη. Εκείνη την ημέρα, κατέβηκα για να πετάξω τα σκουπίδια μου. Την ώρα που έφτασε το απορριμματοφόρο καλημέρισα τους εργαζόμενους και πλησίασα να ανοίξω τον κάδο.
Τότε ένας απο αυτούς ένας άνθρωπος με ένα πολύ γλυκό χαμόγελο πήρε τη σακούλα απο τα χέρια μου και την πέταξε ο ίδιος.
Μια απλή καθημερινή κίνηση. Τίποτα σπουδαίο για κάποιον που θα την παρατηρούσε βιαστικά. Για μένα ήταν μια στιγμή που άξιζε να τη θυμάμαι.
Γιατί εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πόσο εύκολα κρίνουμε. Πόσο γρήγορα γενικεύουμε και πόσο συχνά ξεχνάμε ότι πίσω απο κάθε υπηρεσία υπάρχουν άνθρωποι.
Άνθρωποι με οικογένειες, υποχρεώσεις, κούραση, δυσκολίες αλλά και τη δική τους αξιοπρέπεια.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να διεκδικούμε καλύτερες υπηρεσίες ή να μην επισημαίνουμε όσα δεν λειτουργούν σωστά. Σημαίνει όμως ότι οφείλουμε να ξεχωρίζουμε τα προβλήματα απο τους ανθρώπους.
Να αναγνωρίζουμε την προσπάθεια, να δείχνουμε ευγένεια και να μην ξεχνάμε πως ο σεβασμός δεν πρέπει να εξαρτάται απο το επάγγελμα του άλλου.
Καλέ μου άνθρωπε μπορεί να μη μάθω ποτέ το όνομά σου. Μπορεί για εσένα να ήταν απλώς μια συνηθισμένη Τρίτη στη δουλειά. Για μένα ήταν μια μικρή υπενθύμιση ανθρωπιάς που σπάνια συναντάς.
Προς τον εργαζόμενο που χωρίς δεύτερη σκέψη έκανε αυτή τη μικρή κίνηση ευγένειας θα ήθελα να απευθύνω ένα δημόσιο ευχαριστώ. Και μαζί μια ειλικρινή συγγνώμη για όλες εκείνες τις φορές που η κριτική μας μπορεί να είναι εύκολη ενώ η αναγνώριση της προσπάθειας απουσιάζει.
Γιατί τελικά μια καθαρή πόλη δεν είναι μόνο θέμα αποκομιδής και υποδομών. Είναι και θέμα παιδείας, συμπεριφοράς και σεβασμού απέναντι στους ανθρώπους που φροντίζουν καθημερινά τον τόπο μας.
