Γράφει η Έλενα Λεζέ
Η Κυβέρνηση έστησε στη ΔΕΘ ένα μεγάλο σκηνικό παροχών. 2,2 δισ. ευρώ, αυξήσεις, φοροελαφρύνσεις, επιδόματα και παρεμβάσεις σχεδόν για όλους.
Το μήνυμα ήταν σαφές η οικονομία παράγει δημοσιονομικό χώρο και μέρος αυτού επιστρέφει στους πολίτες.
Μόνο που η κοινωνία κρίνει διαφορετικά. Κρίνει απο το κόστος ζωής, τη στέγη, τις τιμές και το εισόδημα που απομένει στο τέλος του μήνα.
Πολλά μέτρα, μεγάλες προσδοκίες.
Ο κατώτατος μισθός οδεύει προς τα 1.000 ευρώ μεικτά. Οι συνταξιούχοι αποκτούν νέα ενίσχυση. Οι δημόσιοι υπάλληλοι βλέπουν αυξήσεις και επίδομα Χριστουγέννων. Οικογένειες, αγρότες και ελεύθεροι επαγγελματίες εντάσσονται στις φορολογικές ελαφρύνσεις.
Παράλληλα η κυβέρνηση επιχειρεί να δώσει απάντηση στη στεγαστική πίεση με επιστροφή ενοικίου και νέα στεγαστικά προγράμματα.
Το πακέτο είναι εκτεταμένο.
Το ερώτημα είναι αν είναι και αρκετό.
Όμως η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται μέσα απο εξαγγελίες. Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό στοίχημα.
Η αύξηση του εισοδήματος πρέπει να είναι μεγαλύτερη απο την πίεση που δημιουργεί το κόστος ζωής. Διαφορετικά, μια φορολογική ελάφρυνση μετατρέπεται απλώς σε προσωρινή ανάσα.
Το ίδιο ισχύει για τη στέγη , η επιστροφή ενοικίου προσφέρει βοήθεια αλλά δεν αντιμετωπίζει απο μόνη της μια αγορά όπου οι τιμές έχουν απομακρυνθεί από τις δυνατότητες πολλών νοικοκυριών.
Η κυβέρνηση επενδύει πολιτικά στην οικονομία και στην εικόνα μιας χώρας που μπορεί πλέον να μοιράζει μέρος του δημοσιονομικού της πλεονάσματος.
Η επιτυχία αυτής της στρατηγικής, όμως δεν θα κριθεί από την παρουσίαση των μέτρων.Θα κριθεί απο την εφαρμογή τους.
Εκεί που τελειώνει η επικοινωνία αρχίζει η πολιτική αξιολόγηση.
