Γράφει ο οικονομολόγος Γιώργος Αγαλιώτης
Το πρώτο οικονομικό μέτρο που χρειάζεται ο τόπος μόλις ξεφύγουμε από τους ”κρυπτο-σοσιαληστές” κάθε απόχρωσης είναι η άμεση επαναφορά του τραπεζικού και φορολογικού απορρήτου (με δικλείδες ασφαλείας μόνο για προϊόντα εγκλήματος).
Η οικονομική ελευθερία είναι ο βασικότερος παράγων της ατομικής ελευθερίας και πρέπει να προστατεύεται ως κόρην οφθαλμού σε μια δημοκρατία διότι εξ υπαρχής είναι το βασικό κίνητρο για παραγωγή πλούτου.
Δυστυχώς βαδίζουμε εντελώς ανάποδα ,σε μονοπάτια αποτυχημένα που δημιουργούν σοσιαληστρική φτώχεια.
Η επιτηδευμένη εξαφάνιση των μετρητών και των βασικών οικονομικών ελευθεριών οδηγεί σε υποδούλωση και εντέλει σε φασιστικά καθεστώτα ασχέτως χρώματος. Η οικονομία αντί μεγέθυνσης περιορίζεται και η ”κατασκοπεία” των συναλλαγών δίνει κίνητρα εξόδου στη μαύρη οικονομία που θέλουμε να καταπολεμήσουμε. Αν συνδυαστεί δε, με την υψηλότατη φορολογική επιβάρυνση δημιουργεί στρέβλωση σε όλα τα πεδία των συναλλαγών στερώντας πολύτιμους πόρους αν συμπεριλάβουμε και τα κόστη των τραπεζικών συναλλαγών ,τα οποία αφαιρούν πόρους από την οικονομία. Πόροι οι οποίοι καταλήγουν είτε στα χέρια ενός καρτέλ είτε στα χέρια του δημοσίου χωρίς ανταπόδοση ή διαφάνεια διαχείρισης.
Αυτά που απεργάζονται και διαφημίζουν είναι δυστυχώς κάλεσμα για επιχειρηματικότητα Ελλήνων εκτός χώρας.
Τι θα βλέπει η ΑΑΔΕ
Προβλέπει δηλαδή μόνιμη άρση του τραπεζικού απορρήτου και παρακολούθηση σε πραγματικό χρόνο:
όλων των καταθέσεων χρηματικών ποσών σε τραπεζικούς λογαριασμούς
όλων των αναλήψεων χρηματικών ποσών από τραπεζικούς λογαριασμούς
όλων των μεταφορών χρηματικών ποσών από λογαριασμό σε λογαριασμό
όλων των πληρωμών που πραγματοποιούνται από και προς φυσικά και νομικά πρόσωπα μέσω τραπεζικών λογαριασμών
όλων των πληρωμών που πραγματοποιούν τα φυσικά πρόσωπα μέσω προπληρωμένων και πιστωτικών καρτών, αλλά και των εξοφλήσεων οφειλών σε πιστωτικές κάρτες.
Τα ανωτέρω είναι ξεκάθαρο κίνητρο για να μη μένει πλούτος στο τόπο από πολίτες που σέβονται την ιδιωτικότητα των συναλλαγών τους και την ελευθερία τους.
Στη προσπάθεια τους να απομυζήσουν φορολογικά όλο το παραγόμενο πλούτο για τη συντήρηση του κρατικού τέρατος και της νομενκλατούρας τους, εφαρμόζουν ληστρικές μεθόδους τινάζοντας στον αέρα κάθε οικονομική θεωρία και φυσικά την ίδια την οικονομία.
Ποιος θέλει να ζει σε μια τέτοια χώρα;
Για αυτό και κάθε μέρα που περνά γίνεται η ζωή μας όλο και πιο στενάχωρη ,όλο και δυσκολότερη.
